Memelerim ve ben
2 gün önce, Grey’s Anatomy dinliyorum. İşim varken en sevdiğim şey. Leş dizilerimi açayım, arkada romantikli müzik çalsın. Tabii iş bitmediği için o diziler baştan dönüyor, dönüyor, herkesin daha bir kaşlı, 3-4 kilo fazlalı olduğu ilk sezonlara dayanıyor. Önleyici meme aldırmalı bölümdeymişim. Derek’la Addison’ın NYC kankaları gelmiş, kadının annesi rahim kanserinden ölmüş, onda da BRACA varmış. Kadın memeleri, alt takımı aldırıp kendini zırt diye menapoza sokacak, onun kukusu kocasının pipisi ellerinde kalacak, ilişkileri cerrahların o haftaki dramasına paralel olacak. Hadi güller oynayıverin!
Gavurca mey muhabbet derken, aklım işten kayıyor. 3-4 yıl önce, memelerimden birinde elime bir şey gelince, nasıl doktora gidemediğimi hatırlıyorum. 23 yaşındaydım. 24 buçuk olana dek randevu alamadım. Benzer bir şey yaşayan iyi bir arkadaşımdan iyi olduğunu duyduğum bir uzmandan muayene ve çok pahalı ama alelade bir ultrasondan sonra süt damarı genişlemesi diye bir şey olduğunu öğreniyorum. Doktor iki sene sonra kontrole gelmemi söylüyor ve gülerek ekliyor “bu durumlarda çok iyi bir zaman aralığı bu, biliyorsun değil mi?”
2 sene gelmiş geçmiş. Arada pek sevdiğim jinekologuma sormuşum. “Neden en pahalısına gittin? Evham mı var sende?” diyor bana kızı psikolog, kendi kızından daha psikolog jinekologum. “Süt damarı genişlemesi ne ya, yoktur öyle bir şey.” diyor. “Siz de bir bakın?” diyorum. “Ultrasonu görmeden, eski halini bilmeden karşılaştıramam ki.” diyor. “Tabii.” diyorum.
Şimdilerde, o damarın olduğu yer, bir pıt pıt sızlamacalarda. Yine doktora gitmem lazım. Dün sabah, poliçe numaralarından bir şeyler soruyorum telefonda oradan oraya aktarılarak. Devlette ultrason çektirsem, üzerine o doktora götürsem, tarihi eskir mi hesaplarındayım.
Sonra ofise geliyorum. Bir ara, NYT mailine bakınırken aklım az başka yerlerde, My Medical Choice’a tıklıyorum. Kim ne seçmiş, bilmezsem ölürüm! Anne, kanser kelimelerini görüyorum, hah şahane. Tam da memelerime kitlenmişken nerden çıktı bu muhabbet şekerim?
”On a personal note, I do not feel any less of a woman. I feel empowered that I made a strong choice that in no way diminishes my femininity.” Yazıyı okumaya devam ediyorum ama, bu cümlede kalıyorum. Brad Pitt’i görüp yazarın Anjolie olduğuna uyandıktan sonra da, ”any less of a woman” aklımı alamadığım yer.
Memelerim, giderek kafamdaki ideal vücuttan uzaklaşırken, aldığım kilolarla güzelleşen ender yerlerim. Vücut snobu arkadaşlarımın bile giyinme kabinlerinde kıskançlıkla süzdükleri füzelerim. Sevgilimin övgü düzdüğü cicilerim. Memelerim neredeyse bizzat seksapelim benim. Onları kesmeleri, içine başka bir şeyler tepiklemeleri?
Aldırmaya gelene dek, öyle bir testi yaptırmaya cesaret edebilir miydim, onu da bilemedim. Code 46’da Maria’nın dediği bir laf geliyor aklıma: ”If we had enough information, we could predict the consequences of our actions. Would you want to know? If you kissed that girl, if you talked to that man, if you take that job, or marry that woman, or steal that papel? If we knew what would happen in the end, would we ever be able to take the first step, to make the first move?”
Banal “Bilebilsem yapar mıydım?” sorusunu sormakla kalmadım, zarif ya da nüktedan bir biçimde sormayı da beceremedim. Ama eğer bilebilseydim, mememdeki kitleyi korkudan bir buçuk yıl kendime saklayan ben, bol eğitimli, bu konularda güya bilinçli ben, kanser olasılığımı ölçtürecek bir testi yaptırabilir miydim? Sonucunu duyduktan sonra, hayatımı idame ettirebilir miydim? Ve şu anda belki en mühimi, bunları neden -dili geçmiş zamanda yazıyorum?
Soru: Sahi, Doktorlar’da bu bölüm var mıydı? Onlar ne dedi, çok meraktayım. Kutsal (potansiyel) Türk annesi memeleri geçtim de haşa rahmini aldırabildi mi?
